Professionele toepassingen van BodyTalk

Het hart als leider….

De coherentie van ons hart heeft een enorme invloed op gezondheid en stress. Het hart heeft een sleutelrol in emotionele processen. En deze heeft t.o.v onze hersenen veel meer impact dan we dachten. Onze hartcoherentie is op tientallen meters waar te nemen door anderen. En visa versa.

We spreken tegenwoordig over ons ‘hartbrein’. Er gaan meer neurologische signalen vanuit het hart naar onze hersenen dan andersom. Het hart ontwikkelde zich in de baarmoeder eerder dan onze hersenen… Dus wie is er nu eigenlijk meer leider? Iets uit het hoofd leren beschrijven we in het Engels als ‘To learn something by heart’….

In de afgelopen jaren werd steeds duidelijker hoe belangrijk onze hartcoherentie is voor ons welbevinden en gezondheid.

Zie ook: https://lnkd.in/gP9JHJ3
Het heartmath institute is een Non profit organisatie die sinds 1991 onderzoek doet naar o.a de relatie tussen het hart en lichamelijke en geestelijke gezondheid. Hun missie is mensen te helpen hun fysieke, mentale en emotionele systemen in evenwicht te brengen met de intuïtieve begeleiding van hun hart.

#Hartcoherentie # gezonde leefstijl   #ontwikkeling #stress #hartbrein #ontspanning #HeartMath Institute  #Integrale gezondheidszorg #Holistische visie

 

Steeds meer AD(H)D en depressie bij kinderen en jongeren-verslaving een trigger of gevolg?

Merk jij het ook dat steeds meer kinderen en jongeren last hebben van somberheid? Dat er steeds meer sprake is van onrustig gedrag en emotionele uitbarstingen? Tegelijkertijd lijkt er een toename te ontstaan van verslavingen. Best verontrustend en daarom maak ik graag even tijd om over dit onderwerp te schrijven.

Verslaving aan onder andere troostvoeding, sociale media en gaming beïnvloed belangrijke neurotransmitters als dopamine en endorfine. Dit zijn stoffen in je hersenen die zorgen voor concentratie, motivatie, je stress remmen en weer invloed hebben op andere neurotransmitters. Ze kunnen echter door verschillende factoren overprikkeld raken. Waardoor er een steeds grotere boost nodig is en uiteindelijk resistentie en dus een tekort kan ontstaan. Dit leidt tot mentale problemen en kan ook lijden tot meer stress en lichamelijke klachten. Ook andere factoren kunnen dit nog eens versterken.

ADD, ADHD en depressie epigenetisch

De rol van omgevingsfactoren op de invloed van ons erfelijk materiaal (DNA) is enorm. Inmiddels is er al veel onderzoek gedaan naar de invloed van omgevingsfactoren op ADD, ADHD, depressie en ook diverse autisme spectrum stoornissen. Dit zijn allen epigenetische aandoeningen. Dit betekent dat ze beïnvloed worden door onze omgeving.

Onze genen kunnen anders werken onder invloed van voeding en andere factoren als toxines zoals gifstoffen op bijvoorbeeld onze groenten, weekmakers in plastic. Er is hier sprake van een correcte DNA code alleen een gen gedraagt zich abnormaal. De oorzaak van hiervan zijn omgevingsfactoren. Inmiddels is bekend dat de meeste aandoeningen, zo ook ADD, ADHD en depressie veroorzaakt door meestal meerdere epigenetische factoren. Waaronder voeding, stress, toxines, het missen van bepaalde enzymen en trauma.

Hoe zit het met erfelijkheid en terugkerende problematiek binnen families?

Factoren die het DNA negatief beïnvloeden worden aan een volgende generatie doorgegeven waar de belasting meestal nog een tandje pittiger is. Zo werkt de voeding en andere middelen die een voorgaande generatie heeft binnen gekregen door op de volgende generatie.

Troostvoeding is voeding die ons in eerste instantie een fijn gevoel geeft. Om je goed te voelen en je optimaal te kunnen concentreren zijn deze stofjes erg belangrijk. Zo kunnen we afhankelijk worden van bepaalde voeding en hebben we steeds meer nodig om er beloning uit te halen.

Voor langdurige resultaten bij kinderen, jongeren en volwassenen is het dus van belang deze factoren die een tekort of onbalans veroorzaken aan te pakken. Dat is niet altijd gemakkelijk omdat juist bepaalde voeding ons in eerste instantie een beloning geeft. De reden om er juist meer van te consumeren. Later volgt echter de blues omdat de cellen zich afsluiten voor bepaalde neurotransmitters door een overkil aan stoffen die op neurotransmitters als endorfine lijken. Ze worden wel exorfinen genoemd. En ook de toxische belasting trekt een wissel. Ons neurotransmitter systeem raakt van slag en onze darmflora uit balans. Enkele gevolgen hiervan zijn onrust in het lijf, depressieve gevoelens en verslavingsgedrag om een gebrek aan “feel good” stofjes (zoals dopamine en endorfine) te compenseren.

De kinderen die nu geboren worden zijn genetisch meer belast dan hun ouders als kind. In de eerste helft van de 20e eeuw werd veel minder troostvoeding gegeten. De generatie van nu dertigers en veertigers staat er al een stuk slechter voor… Wist je dat er een link is tussen het voedingspatroon en toxische belasting van ouders voor en na conceptie en voedingskeuze en verslavingsgevoeligheid van hun kinderen?

Het over consumeren van voeding als pizza, kant en klaarmaaltijden, suiker, roomijs en tarweproducten kan de gevoeligheid voor beloningen verminderen en dit beïnvloed de genen van een volgende generatie. Het begint dus bij de ouders en in ieder generatie kunnen bepaalde factoren sterker naar voren komen.

We worden nu overweldigd met op elke hoek een pizza toko, kant en klaarmaaltijden, snoep, snacks en chips, etc. Op ieder middelbare school is zo’n beetje een snoep-en frisdrank automaat te vinden. En het is allemaal goedkoop. Dit voedsel geeft in eerste instantie een kik, een beloning/troost dus. Uiteindelijk werkt het op je humeur en gedrag waardoor het weer tijd wordt voor een nieuwe boost, dit is nu zo verslavend….

Daarnaast is er ook voeding die ogenschijnlijk gezond voor ieder lijkt maar zeker niet altijd is. Hyperactiviteit en depressie wordt eerder uitgelokt bij mensen met een gevoelige darmflora (waaronder het missen van bepaalde enzymen). Voeding als zuivel, soja, E 621(smaakversterker) en gluten kan uiteindelijk hetzelfde effect hebben als de bovengenoemde snacks. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij kinderen/jongeren/volwassenen met AD(H)D en depressie die het meestal minder goed af kunnen breken. In eerst instantie krijgen we een endorfine/dopamine boost, dat geeft ons een prettig gevoel, vandaar ook dat veel deze producten graag worden geconsumeerd en het lastig te doorbreken is. Het beloningssysteem wordt over gestimuleerd waar we vroeg of laat de rekening voor betalen. Je lijf wordt vaak eerst hyper en uiteindelijk put je jezelf uit.

We gaan regelmatig op zoek naar middelen om de boost van beloning te blijven krijgen, dit gebeurt bijvoorbeeld via de voeding. Er zijn echter ook andere mogelijkheden om deze boost te krijgen. Namelijk via andere verslavingen als gaming, internetverslaving, social media verslaving, pornoverslaving, koopverslaving, seksverslaving, geneesmiddelen verslaving (ook paracetamol) en drugsverslaving. Uiteindelijk put dit ons beloningssysteem uit waardoor we ons depressief kunnen gaan voelen of waarvan we juist prikkelbaar worden en ons afreageren naar buiten toe.

Onze snelle consumptiemaatschappij waarin veel dingen “easy to get” zijn, doet ons uiteindelijk de das om… Uiteindelijk is het te veel en bereikt je het punt opgebrand te zijn. Het lichaam reageert niet meer op bepaalde stimuli.

Al met al best verontrustend… Helemaal omdat je een hele duidelijke tendens ziet van meer hyperactiviteit en meer depressie onder kinderen en jongeren. De kinderen en jongeren van nu zijn de volwassenen van de toekomst.

Is medicatie de oplossing?

Als voorbeeld Methylfenidaat (Ritaline) die vaak voorgeschreven wordt bij AD(H)D. In eerste instantie kan dat wel zo lijken. Wat er helaas uiteindelijk gebeurt is dat na eén of twee jaar het middel uitgewerkt is. Bij sommige mensen zelfs al naar een half jaar. Bovendien tast het onze hersencellen aan en wordt ons beloningssysteem nog verder uitgeput. Je zou het kunnen zien als het bestrijden van een symptoom waarbij we de onderliggende oorzaak niet aanpakken. Het maakt ons afhankelijk en uiteindelijk gaat het ten kostte van ons breinvermogen en onze creativiteit. Er kan een soort van vlak gedrag ontstaan. We kunnen uitgeput raken en in een depressie terechtkomen. Er zijn inmiddels verontrustende cijfers over de bijwerkingen bekend.

Kun je wat doen?

Ja natuurlijk! Nummer één is een keus maken om het anders te doen. Dus willen en het voordeel er van in zien. Jij bent verantwoordelijk voor jouw gezondheid en voor een groot deel ook voor dat van je kind (als je die hebt). Het lukt misschien niet in één keer, dan doe je het stap voor stap.

Je gaat over op een gezondere leefstijl. Bewust stilstaan bij wat mogelijk een trigger voor jou of je kind zou kunnen zijn en dit echt willen doorbreken vergt moed en doorzettingsvermogen. En dit is nu juist lastig wanneer je in een vicieuze cirkel vastzit waarin het aanlokkelijk is om voor de snelle kik te gaan. Uiteindelijk wordt je doorzetting beloond. Wellicht al sneller dan je denkt.

Enkele voorbeelden van wat je zelf kunt doen…

Naar buiten gaan, spelen, creatief zijn. De natuur opzoeken geeft ontspanning zonder dat we overprikkeld raken. Lichaamsbeweging als yoga, Tai Chi, zwemmen, wandelen, Brain Gym® oefeningen en Chi Kung brengen op een natuurlijke manier de neurotransmitters meer in balans. Ook kunnen oefeningen als reflexintegratie oefeningen veel doen voor het lichaam. Denk je nu:  “saai”? Dan komt dit wellicht omdat deze sporten je niet direct een snelle kik geven en sommige van deze sporten je bewust maken van wat je in je lijf voelt (dat kan ook best heftig zijn).

Het allermoeilijkste is…de verslavingen afbouwen en er andere dingen voor in de plaats zetten. Met kinderen en met jezelf afspraken maken over computertijden, je zult even gemopper ervaren of wellicht een woede uitbarsting. Zet door en heb vertrouwen dat je hierin als ouder een juiste keuze maakt.

Hoe ga je om met gameverslaving? Allereerst beseffen wat het uiteindelijk met je lijf en psyche kan doen. Dat je er dus niet perse gezelliger op wordt. Aan de ouders de taak om dit op hun kroost over te brengen. Ik voel m al… dat gaat niet makkelijk worden. Vervolgens afbouwen en vervangen door er op uittrekken met vrienden of samen creatieve avontuurlijke bordspelen doen.

Het gamen hoeft er niet helemaal uit maar sterk reduceren waardoor het geen gewoonte wordt en geen verslaving meer is, bijvoorbeeld in het weekend een paar uurtjes. De heftige reactie/geïrriteerdheid die je wellicht ervaart is een afkickreactie. Uiteindelijk zul je merken dat je er veel vrolijker, creatiever en socialer van wordt. Het is wel belangrijk dat een mogelijk endorfine/dopamine tekort die met gamen wordt gecompenseerd opgeheven wordt. Hier kun je hulp bij vragen, zie onder aan dit artikel.

Voor ouders en jongeren die koken; vers koken (het liefs biologisch/toxinevrij), hierin veel groenten verwerken waaronder groene bladgroenten, regelmatig fruit eten, geen pakjes of kant en klaarmaaltijden gebruiken, voedingstriggers mijden en veel water drinken. Het snoep voor tussendoor zou je kunnen vervangen door fruit, dadels, noten of nãkd reepjes. Ook is het van belang om uit te zoeken of jij of je kind mogelijk exorfinen uit zuivel, tarwe, soja en E621 lastig afbreekt. Meestal is hier sprake van bij een endorfine/dopamine tekort.

Naast voeding is er suppletie beschikbaar die de balans in de neurotransmitter huishouding kan ondersteunen en bepaalde enzymen aan kan vullen. Ook zijn er supplementen die kunnen helpen toxines makkelijker af te breken en uit je lichaam te verwijderen. Hierdoor wordt het een stukje makkelijker één en ander te doorbreken en medicatie af te bouwen. Overleg hierover met een Complementair therapeut, Natuurgeneeskundige, kinesioloog , BrainQ therapeut of orthomoleculair therapeut. Voor afbouw medicatie altijd overleg met je arts. Hij of zij kan met hulp van Taperingstrip.nl het juiste afbouwschema toepassen.

Therapieën als BodyTalk, BodyIntuitive, (Edu)kinesiologie en Psych- K kunnen ondersteuning bieden om patronen te doorbreken en het lichaam te ontspannen.


*1 op de 15 jongeren kampt in Nederland met depressieve klachten. https://www.omgaanmetdepressie.nl/over-depressie/depressie-in-cijfers.

Geschreven door: Maria Louise Booisma, Complementair therapeut, Educatief kinesioloog en Certified BodyTalk pratitioner. Indien je enkele recepten wilt die vrij zijn van “triggers” en erg lekker neem dan even contact op. 

Bij het schrijven van dit artikel is eveneens gebruik gemaakt van informatie uit de BrainQ opleiding. In 2018 gevolgd door Maria Louise. Zij legde in 2019 het examen af voor de specialisatie ADHD therapeut bij BrainQ opleidingen. Eveneens werkt zij met andere disciplines op het gebied van herstel in balans van neurotransmitters.


 

 

Movement Based Learning, tools voor “Special Needs”.

Workshop Movement Based Learning 

met hart voor Special Needs” 

In twee middagen of een hele dag van 7 uur, tools voor het leven! Speciaal voor hen die met kinderen en jongeren met “ Special Needs”  leven of werken. Ondersteuning voor brein, leren, motoriek  & welbevinden.

“ Mijn kind heeft al fysiotherapie, heeft Movement Based Learning dan nog een meerwaarde? “ Jazeker! Deze specifieke oefeningen gaan er voor zorgen dat de motorische ontwikkeling beter wordt ondersteund. De oefeningen geven het kind/ de volwassene meer lichaamsbesef en controle over bewegingen.  En tegelijkertijd maken de oefeningen het brein wakker, ze zorgen voor rijping van het brein en betere breinsamenwerking. Deze verbeteringen van leren en functioneren zorgen voor meer gemak en meer plezier in het leven.

“ Een laagdrempelige training waar je gewoon bij moet zijn als je met Special Needs te maken hebt.”

Een tipjes van de sluier…

Eén van de oefeningen die je leert is de voetverlengingsactiviteit. Voetreflexen kunnen er voor zorgen dat je nooit stevig op de grond kunt staan. Het zenuwstelsel en de voeten stimuleren op een natuurlijke manier te staan heeft impact op alle aspecten van functioneren. Het zet je letterlijk en figuurlijk meer met beide benen op de grond en zorgt voor meer evenwicht in het lichaam en verbeterde concentratie. En ja, er zijn voorbeelden van cliënten uit de praktijk die geen aangepaste zolen meer nodig hadden en weer op gewone schoenen konden lopen in plaats van aangepaste schoenen.

Korte inhoud

  • 7 Bouwsteen Activiteiten welke stimulerend werken voor de voeten, rug, ledematen, romp, ogen en oren
  • De drie lichaamsdimensies en hun overeenkomstige intelligenties; en de relatie met het leren en functioneren

Bij deze workshop ontvang je een uitgebreid cursusboek. En een internationaal erkend certificaat.

Nodig ons uit, dan prikken we een datum!

Kosten: €155,- euro incl. handboek MBL.   Indien in twee dagdelen gegeven  per dagdeel €79,50.

Neem contact op wanneer het financieel moeilijk haalbaar voor je is om te komen.

Voor scholen en zorg instelling geldt een tarief in overleg. 

Docenten: Maria Louise Booisma,  Jenneke van Dijk, Petra Blok

 

Een training die impact op levens heeft…

Brain Gym®170 for Special Needs werd van 2015-2020 door Cecilia Koester gegeven in Nederland. Cecilia Koester was inteernationaal expert op het gebied van bewegingsontwikkeling en het werken met kinderen met Speciale uitdagingen in hun ontwikkeling. Tot ons verdriet is Cecilia Koester in september 2020 na een kort ziekbed overleden. Wij danken Cecilia voor het mooie werk dat ze voor ons achtergelaten heeft.

Maria Louise, Joy of Life was met trots host van deze training.  Zij is opgeleid deze training en de training Movement Based Learning te geven in Nederland.

Het inspirerende verhaal over Jacob

Jacob Spears was een leerling van Cecilia koester in haar tweede jaar van het lesgeven aan leerlingen met zeer beperkte fysieke en mentale mogelijkheden. Zijn uitdagingen hebben Cece voortdurend gestimuleerd de BrainGym®170 training  te ontwikkelen.

Een deel van Jacobs levensverhaal kunt u hier lezen.

Toen Jacob met zijn ronde gezicht mijn klas binnenkwam, werd hij beschouwd als doof, nagenoeg blind en mentaal laag functionerend. Toen ik hem voor het eerst ontmoette, knorde hij ongelukkig toen ik hem aanraakte. Hij wilde niet gestoord worden en ging liever door met het zuigen op zijn vuist, in zijn eigen wereldje. Hij droeg een luier, hij kon zich alleen verplaatsen als iemand hem in zijn rolstoel duwde, hij kreeg voeding via een maagsonde, was niet in staat een lichtje te volgen dat over zijn visuele middenveld heen bewoog en had nog nooit ervaren hoe het zou zijn om zijn eigen gewicht te dragen op zijn  benen en voeten. Hij was niet in staat zijn armen op te tillen of woorden te gebruiken om zich te uiten, hoewel hij knorde en kreunde wanneer hij stress bij de spijsvertering ervoer.

Hoewel klein voor zijn leeftijd, is hij stevig gebouwd, en in staat om reflexmatig zijn voeten omhoog te schoppen om zich van gas te bevrijden of gewoon om te bewegen. Jacob is één van de meest tevreden, niet-veeleisende kinderen in mijn klas.
Jacob heeft Cerebrale parese, en een dusdanige ontwikkelingsachterstand dat hij vaak als een oud mannetje in zijn rolstoel zit. Zijn onrijpe spijverteringskanaal vereist dat er zes tot acht keer per dag een eenvoudige medische procedure bij hem uitgevoerd moet worden.

Op tien jarige leeftijd rolde Jacob zich op tot een bal en maakte luide knorrende geluiden die me duidelijk de boodschap” Laat me alleen!” gaven. Na verloop van tijd begon hij me te over te halen om over zijn kortgeschoren blonde hoofd te wrijven. De elf jaar oude Jacob staat nu 35 minuten rechtop in de sta-plank, accepteert dat hij op zijn buik wordt gelegd terwijl hij vijf minuten op zijn onderarmen rust, en geniet er zelfs van aangeraakt te worden. Na verloop van tijd begon Jacob te reageren op de Edu-K tracking activiteiten die ik met hem deed om hem te helpen beide ogen tegelijk te gebruiken. Aanvankelijk leek hij zich niet bewust van de nieuwe bril die de oogarts hem gaf, maar na een tijdje merkte ik dat zijn ogen een object konden volgen dat over zijn visuele middenveld bewoog.

Hoewel hij nog steeds als doof beschouwd wordt reageert Jacob nu vaker op stemmen: zijn ogen bewegen in de richting van het geluid. Zijn nieuwe bril stelt hem in staat om meer aandacht te schenken aan andere mensen of voorwerpen die voor hem worden geplaatst.

Jacob geniet nog steeds van tijd om alleen te zijn, dus hier geef ik hem ruimte voor. De warmte van zijn zachte persoonlijkheid blijft me uitnodigen om volledig met hem in het hier en nu aanwezig te zijn.

Toen ik Jacob voor het eerst ontmoette kon ik me alleen maar afvragen: “Oh my goodness, wat ga ik doen met dit kind?  Hij kan niet zien en hij kan niet horen. Hoe kan ik nu weten wat hij wil, nodig heeft of leuk vindt?” Later bleek mijn angst ongegrond, want hij was meestal vrij relaxed. Over het algemeen leek hijtevreden. Toen ik Jacobs moeder vroeg wat haar wensen waren voor haar zoon, zuchtte ze en zei oprecht: “Ik wil alleen dat hij zich comfortabel voelt en blij is.” Deze bescheiden uitdrukking van haar wensen bevrijdde me van enige spanning van de persoonlijke verwachtingen die ik zelf zou hebben met betrekking tot Jacobs groei. Nu kon ik kalm naar dit jongetje kijken om zo te beoordelen wat hij werkelijk in staat was om te doen.

In mijn eerste beoordeling, dacht ik: Nou oké, hij kan niet horen, hij kan niet zien, hij kan niet eten en hij kan mij niet vertellen wat hij leuk vindt, hoe kom ik er dan achter wat hij kan?

Toen ik mezelf dit hoorde vragen, realiseerde ik me dat ik zojuist de negatieve houding had aangenomen die zo veel leraren en therapeuten in Jacob zijn leven aangenomen moeten hebben op dit punt. Ik besloot om diep in mijn eigen creativiteit te graven naar antwoorden. Ik dacht: Ik zie wat hij niet kan maar nu weet ik nog niet wat hij wél kan. Dus ik start met alle Brain Gym knoppen(kinderbenamingen voor enkele acupressuurpunten) en kijk of dit er voor zorgt dat hij zich meer comfortabel in zijn lichaam voelt. Ik begon met het vasthouden van de Aardeknoppen, Ruimteknoppen, Breinknoppen en Balansknoppen bij Jacob.

Zelfs deze simpele activiteiten waren voor hem tactiel te opdringerig: hij maakte ophef, huilde en probeerde zichzelf tot een bal op te rollen. Ik raadpleegde Paul Dennison, die me aanmoedigde om  terug te gaan naar minder tactiele activiteiten. Dit betekende dat ik de ontwikkelingsstadia van een baby of peuter moest nagaan, om vast te stellen in welk van deze stadia een kind als Jacob mogelijk nog functioneerde.

In de ‘stap terug’ gaf ik Jacob veel korte zachte, zintuiglijke ervaringen  met geuren, aanrakingen, licht, massage van zijn handen, muziek instrumenten zoals belletjes, maracas en een tamboerijn en uiteindelijk bewegend speelgoed. Zo lang ik langzaam en zacht te werk ging accepteerde Jacob deze sensorische ervaringen. Zijn gelaatsuitdrukking was nadenkend maar gaf geen blijk van angst. Al snel begon Jacob aangepaste kruisloopbewegingen naast de bovenstaande sensorische stimulaties te accepteren. Deze zintuiglijke stimulatie had blijkbaar ontbroken in Jacobs wereld. Zijn moeder vertelde me dat hij begon te lachen en zijn ogen voor langere tijd open kon houden. Door deze Kruisloop beweging en de sensorische activiteiten liet Jacob zien dat hij nu in staat was aanraking te accepteren.

Zodoende introduceerde ik, na drie maanden van dit soort stimulatie, de DLR (Dennisons Lateraliteits Repatterning). Jacob ontving de Repatterning met enige weerstand…

Op dagen dat het te stimulerend voor hem was deden we alleen de kruisloop. Ik zag al snel dat de  DLR een opvallend effect had op Jacob zijn mogelijkheid om op zijn benen te staan. Voorafgaand aan de DLR had Cindy, de school-fysiotherapeut, mij begeleid in technieken die Jacobs vermogen om gewicht te dragen zouden ondersteunen, en Jacob had drie maanden geoefend door over een bal te leunen: voorover gebogen op zijn knieën zittend. Na slechts drie Repatterning sessies zag ik zo’n respons in Jacobs aandacht en spierspanning dat ik opgewonden aan Cindy vroeg of Jacob nu een poging kon wagen om voorover gebogen over een bal heen te gaan staan. Haar antwoord was ja.

Jacob en Cecilia Koester

Eerst begeleidde ik Jacob door de DLR. Daarop volgde een aantal Verlengingsactiviteiten, om gespannen spieren en pezen te ontspannen. Vervolgens liet de therapeut  mij zien hoe je Jacob goed rechtop kon plaatsen tegen de bal, met zijn gewicht gelijkmatig verdeeld over zijn voeten. Na twee maanden dagelijks deze activiteiten te doen was Jacob in staat om zestien minuten op zijn voeten te;    voorover gebogen over de bal! Deze langzaam-maar-gestage overwinningen vereisten een soms vervelende volharding maar mijn geduld werd meer dan beloond wanneer ik Jacob zijn voormalige grenzen zag overtreffen.  Jacob bleef vorderingen maken, ontving de PACE en Verlengingsactiviteiten en wekelijks een DLR. Zijn lichaam werd sterker: kon vijfendertig minuten in de sta-plank staan en kon zelfs gewicht op zijn voorarmen dragen wanneer hij werd bijgestaan met verbale en kinesthetische aanwijzingen.  Hij toonde zijn vreugde door lachend naar school te komen en hij hield er van om naar buiten te gaan en te schommelen in de rolstoelschommel (een schommel waarin een kind in zijn rolstoel kan blijven terwijl hij geduwd wordt).

Dit leren is verbazingwekkend als men bedenkt wat Jacob deed toen hij voor het eerst in mijn klas kwam: zichzelf tot een bal oprolde, zuigend op zijn gebalde vuist, en huilde wanneer hij zich boos en oncomfortabel voelde. Omdat hij veel tactiele stimulatie niet toejuichte, sliep hij in het eerste jaar door veel dingen heen.  Bovendien hadden oogartsen hem bijna tien jaar lang volledig blind verklaard.  Toen Jacobs moeder echter naar een open dag in mijn klas kwam, vroeg in Jacobs tweede jaar, bracht ze een bos lange rode rozen voor me mee om haar dankbaarheid uit te drukken. Ze was net met Jacob bij de oogarts geweest die had vastgesteld dat Jacob niet langer blind maar bijziend was!  Jacob werd door zijn ernstige astigmatisme nog steeds beschouwd als blind, hoewel zijn visie corrigeerbaar was tot  40/40  wanneer hij zijn nieuwe bril droeg. Hij luisterde aandachtig wanneer iemand tegen hem sprak, en zijn ogen rolden steeds minder vaak naar achteren. Ik ben er trots op te kunnen zeggen dat deze veranderingen kwamen doordat ik de tijd nam om Jacobs onbekende capaciteiten te onderzoeken door rustige specifieke Brain Gym activiteiten en Edu-K visualiteitstraining te doen.

Ik deed de visuele training dagelijks vanaf dat hij net in mijn klas zat, zonder enige verwachting dat hij op een dag zou zien. Ik volgde gewoon mijn instinct en onderzocht.

Nu is mijn intentie voor Jacob, voor Gaby en voor alle andere leerlingen om te zien of hij zijn vermogen zijn ogen samen te richten kan verbeteren als een manier om het visuele systeem en de corresponderende gebieden in de hersenen te trainen.

Na het uitschakelen van alle TL verlichting en het aanzetten van het zwarte licht, hield ik een fluorescerend gekleurd stoffen speeltje ongeveer 25 cm van Jacobs gezicht. In stilte bewoog ik het speeltje van rechts naar links, in verticale richting, in een liggende acht patroon en diagonaal.

Uiteindelijk zorgden de vele weken van volharding er voor dat Jacob delen van zijn brein ‘wakker’ maakte die hij nooit had gebruikt en hij begon de wereld te zien!In het begin reageerde Jacob maar weinig. Eerst had hij zijn ogen bijna altijd gesloten. Weken van dagelijkse stimulatie oefeningen gingen voorbij totdat hij zijn ogen enkele seconden opende. Deze seconden waren als een bijzonder geschenk voor mij en ik daagde mezelf uit om geduldig door te gaan met de activiteiten. Ondersteund door de bemoedigende en informatieve woorden van Cynthia, visus-specialist van de school, begon ik beter te begrijpen waar ik op moest letten tijdens de trainingssessies.

Jacobs moeder Bettina zei dat er nog nooit in zijn leven zoveel aandacht en zorg aan hem geschonken was. Judy, een ervaren lerares, zag Jacob op een dag in het zwembad en was zeer verbaasd. Jacob was een ‘ander jongetje’ geworden. Judy merkte op hoe hij zijn arm om de schouder van de zweminstructeur had geslagen in plaats van zich in elkaar te rollen en ze zag dat hij alert was en lachte terwijl hij aan de instructeur hing.

Gezonden naar de Brain Gym Krant:

Aan wie dit aangaat:

     Hopelijk komt het goed over, want ik heb nooit eerder een brief als deze geschreven. De lerares van mijn zoon, Cece Freeman, is een artikel aan het schrijven voor uw volgende item.  Ik wil u laten weten hoe speciaal zij is. Een gedeelte van het artikel gaat over mijn zoon, Jacob. 

     Mijn zoon is elf en ik moest  leren aanvaarden dat ik hem nooit “Mama” zal horen zeggen, nooit zijn armen om mij heen zou kunnen voelen of hem zou kunnen zien staan Nou, wat denkt u?

Door  Brain Gym, waar Cece een jaar geleden mee startte met Jacob, kan hij nu op zijn eigen benen staan. Het is een wonder. Dank u voor dit bijzondere programma en een geweldige lerares.

Ik wilde u even laten weten hoeveel vreugde ik voelde toen ik dit hem zag doen. Dit had ik nooit verwacht. Wat een geweldig cadeau..

 Dank u,

Bettina (trotse moeder)

P.S. De eerste keer dat ik hem zag staan was op mijn verjaardag. Dit was het grootste cadeau dat ik ooit ontving!

Jacob is nu nieuwsgieriger en houdt een langere periode visueel contact. Zowel zijn auditieve als zijn ruimtelijke perceptie zijn veranderd omdat ik hem vanuit een voorover gebogen positie naar een zittende en andere posities bracht. Hij heeft zeker een meer geaard gevoel in zichzelf, wat duidelijk wordt door de manier waarop hij zijn tenen buigt en strekt, door de mindere mate van buiging van zijn romp en door zijn groter bewustzijn van de beweeglijkheid in zijn benen.

Ik vind een voortdurende vreugde om getuige te mogen zijn van deze kleine wonderen als resultaat van Brain Gym® activiteiten en een liefdevolle, zorgzame omgeving — één waar leren kan plaatsvinden ongeacht het niveau van functioneren. Jacobs jongere broer Jeremy vroeg me onlangs of ik het gedeelte in het brein kon ‘wakker maken’ waardoor hij kon praten, en daarna het gedeelte van het brein waardoor hij zelf kon eten. Jeremy concludeerde: “Dan zou hij een gewone jongen zijn net als ik en konden we samen spelen!” Met mijn ogen vol tranen antwoordde ik: ”Ik zal mijn best doen!”

Passage uit I Am The Child, Cecilia Koester,  MEd, 1999. Dit verhaal kunt u ook terugvinden in Movement Based Learning for Children with all abilities, Cecilia Koester, MEd.

Vertaling: Monique de Groote van Tol, Maria Louise Booisma

Cecilia Koester zal in mei 2018 Nederland en België bezoeken met haar 4 daagse training BrainGym®170 for Special Needs

Informatie over de training in Nederland vindt u op deze pagina van Joy of Life

Informatie voor de training in België vindt u op deze pagina van BrainGym België

Review Babette

In maart 2017 kwam ik de 1e keer bij Joy of life. Ik had een slijmbeurs ontsteking in mijn schouder. Met een aantal bewegingen en behandelen van drukpunten werd deze met veel succes verholpen, ik liep er al maanden mee. Dit bracht me ertoe verder te gaan met bodytalk.
Ik kampte met overgewicht, alcohol, rook en suiker verslavingen
Verder was ik angstig en oververmoeid.
Na ong 9 sessies ben ik bijna 10kg afgevallen, geen suikers en  bijna geen alcohol meer voor mij. De behoefte is gewoon verdwenen. Sinds 1 mnd gestopt met anti depressiva, deze vervangen met waardevolle voedingssupplementen, de angstaanvallen zijn weg.
Ik merk dat ik veel minder vanuit een vecht-vlucht modus reageer.
Ik zit weer lekker in mijn vel.
Maria Louise wist het zelfhelend vermogen van mijn lichaam te activeren. Prachtig❤
Ik heb heel veel energie en ben weer gaan studeren.
Ik wil verder benoemen dat ik jaren met deze klachten heb rond gelopen.
Veel in het reguliere circuit behandeld met weinig succes.
Maria leerde mij de kracht weer in mijzelf te vinden.