Movement Based Learning

In de planning drama, spel & bewegingsontwikkeling bij Joy of Life

Momenteel werkt Joy of Life met plezier mee aan een theaterproject met kinderen van 6 t/m 9 jaar in de wijk Blijdorp te Rotterdam.

Het begint weer behoorlijk te kriebelen om hier verder in door te pakken.  Joy of Life wil de lessen drama en spel die Maria Louise door de jaren heen als vakdocent drama ontwikkeld heeft, gaan combineren met bewegingsontwikkeling. We stimuleren ons creatief vermogen en zijn tegelijkertijd met brein- en bewegingsontwikkeling en ontspanning van het zenuwstelsel bezig. Spelplezier staat natuurlijk voorop.

De lessen”Enjoy to play®”  zullen bij voldoende interesse in/na de zomer van 2018 ingepland worden.

De opzet is dat hierin zowel kinderen, jongeren of volwassenen met en zonder “Special Needs” of ziekte/aandoening deelnemen.  We hebben allemaal onze uitdagingen en kunnen we elkaar aanvullen en ondersteunen. De waan van de dag even achter je laten, heerlijk!

Ik ben nog op zoek naar een geschikte locatie voor deze lessen. De lesdag zal maandag of woensdag worden.

Indien er voldoende animo en een geschikte locatie gevonden is, zullen er na de zomervakantie enkele groepen opgestart worden.

  • Een groep voor kinderen van 3- 4 jaar-ontwikkelingsleeftijd
  • Een groep voor kleuters 4-6 jaar-ontwikkelingsleeftijd
  • Een groep voor kinderen van 7/8/9 jaar indien er voldoende animo is
  • Mogelijk een groep voor volwassenen, we zijn nog in overleg. Dit zal in een iets andere vorm gegoten worden. Nooit te oud om te spelen staat centraal!
Heeft u hier interesse in, laat mij dit dan graag weten. 

Erfelijkheid en terugkerende symptomen binnen families

Erfelijkheid en terugkerende symptomen binnen families

Factoren die het DNA negatief beïnvloeden worden aan een volgende generatie doorgegeven waar de belasting meestal nog een tandje pittiger is. Zo werken  voeding en andere middelen die een voorgaande generatie heeft binnen gekregen door op de volgende generatie.

Neem als voorbeeld troostvoeding (vetrijk, suikerrijke voeding, maar ook exorfinen). Troostvoeding is voeding die ons in eerste instantie een fijn gevoel geeft. Het voedingspatroon van de moeder tijdens de zwangerschap, of daarvoor al, kan al invloed hebben op de werking van het beloningssysteem van haar kind. Deze kinderen zullen vaak ook neigen naar bepaalde voeding die in eerste instantie een gevoel van beloning geeft omdat het zorgt voor endorfine, een feel good beloningsstofje. Het zal mogelijk voeding weigeren wat niet meteen dit gevoel geeft.

Omdat juist bepaalde voeding ons in eerste instantie een beloning geeft, is er reden om er juist meer van te consumeren. Later volgt echter de blues omdat de cellen zich afsluiten voor bepaalde neurotransmitters door een overkil aan stoffen die op neurotransmitters als endorfine lijken. Zo kan er onder andere een tekort aan beschikbare dopamine ontstaan, wat een rol speelt bij ADHD problematiek.  Ook trekt toxische belasting  een wissel op onze kinderen. Ons neurotransmitter systeem kan van slag raken en onze darmflora uit balans. Enkele gevolgen hiervan zijn onrust in het lijf, depressieve gevoelens en verslavingsgedrag om een gebrek aan “feel good” stofjes te compenseren.

De kinderen die nu geboren worden zijn genetisch meer belast dan hun ouders als kind. In de eerste helft van de 20e eeuw werd veel minder troostvoeding gegeten. De generatie van nu dertigers en veertigers staat er al een stuk slechter voor…

Het over consumeren van voeding als pizza, kant en klaarmaaltijden, suiker, roomijs en tarweproducten kan de gevoeligheid voor beloningen verminderen en dit beïnvloed de genen van een volgende generatie. Het begint dus bij de ouders en in ieder generatie kunnen bepaalde factoren sterker naar voren komen.

We kunnen via BrainQ, BodyTalk en gerichte oefeningen stappen zetten om weer meer balans in het systeem te creëren.

Hyperactief, depri, gestrest, verslaafd, mogelijk zijn exorfinen jouw trigger!

Exorfinen zorgen er via activatie van endorfine en dopamine voor dat we ons ontspannen en prettig voelen. Op zich fijn, ware het niet dat ze na een tijdje toxisch kunnen werken en invloed kunnen hebben op onze gevoeligheid voor bepaalde neurotransmitters. Ten minste wanneer je niet over voldoende enzymen beschikt deze stoffen af te breken.

Wat zijn dat nu precies, exorfinen?

Het zijn opioïde stoffen die voorkomen in Bacteriën, schimmels maar ook in onze voeding. Ze komen voor in gluten(tarwe, rogge gerst, spelt, kamut en gerst), soja, zuivel en spinazie(minimaal). Producten die regelmatig worden geconsumeerd. Reden genoeg om eens te kijken of jij mogelijk moeite hebt om deze stoffen af te breken. Dat hoef je niet perse te merken aan een directe reactie van je lichaam. Dat is nu juist het lastige. Kregen we maar direct een signaal…

Hoe exorfinen op je systeem kunnen werken…

Om dit te begrijpen eerst even een uitleg over hoe neurotransmitters hun werk kunnen doen in je lijf. We nemen als voorbeeld endorfine, ons “feel good” hormoon.  Je lichaam maakt onder andere endorfinen aan om pijn te stillen, om een prettig gevoel te bewerkstelligen, ook tijdens de seks en het orgasme wordt dit stofje aangemaakt. Wanneer dit wordt aangemaakt is het niet meteen werkzaam. Hier is nog iets anders voor nodig. De endorfine moet opgenomen worden door een lichaamscel die over endorfinereceptoren beschikt (dit zijn de ontvangertjes op een cel, de toegang tot deurtjes naar de cel zou je kunnen zeggen). Alleen endorfinen kan hierop hechten en kan na toelating tot de cel geactiveerd worden.

Echter, exorfinen kunnen je systeem behoorlijk belazeren door een vermommingstruc. Dit gebeurt bij mensen waarvan het systeem te belast is met exorfine stoffen. De reden hiervan kan zijn overconsumptie en tegelijk een tekort aan enzymen om deze stoffen af te breken.

En, wat gebeurt er dan? Die exorfinen vermommen zich als endorfinen, je cel denkt : “hé endorfinen, mmm lekker, kom maar!” En deze vermomde endorfinen gaan op de receptoren zitten die eigenlijk niet voor hen bedoeld zijn. En de receptor wordt nog geactiveerd ook, beloning voor slecht gedrag zou ik zeggen..

Maakt dit wat uit? Ja, zeker! In eerste instantie werkt dit verslavend, want je krijgt een beloning, dat voelt wel even goed. Een broodje kaas eten is een extra beloning (zuivel en gluten). Ten minsten in eerste instantie…

Omdat je lijf vol zit met deze exorfinen, ze worden namelijk niet goed afgebroken, is dit een beetje “too much” voor de cellen. Ze worden overbelast. Tsja, wat gebeurt er als je vaak tegen een kind schreeuwt, op een gegeven moment hoort hij of zij je niet meer. En sluit zich er voor af. Dat doen je cellen ook bij overbelasting. De receptoren op de cellen worden minder gevoelig. Dus ook voor de niet vermomde echte endorfinen.  Gevoeligheid voor “normale” beloningen neemt af. Je cellen reageren niet meer zo snel …. En dan bestaat het gevaar dat je op zoek gaat naar iets sterkers om toch dit gevoel te bewerkstelligen:  Op weg naar verslaving..

Verslaving

We kunnen grijpen naar suiker en andere “troostvoeding”, chips, pizza, eetstoornissen ontwikkelen, alcohol of drugs gaan gebruiken, buitensporig seksueel gedrag gaan vertonen, veel gaan gamen, porno verslaafd raken, etc. Iets voor de “kik” om het zo maar eens te zeggen. Zo probeer je je afgenomen geluksbeleving te compenseren. En indien je niet verslaafd raakt bemerk je wellicht een afgenomen geluksbeleving, stress, moeite met het verwerken van prikkels en/of vermoeidheid. Een combinatie van beiden is ook gangbaar.

Omdat je beloningssysteem overbelast is geraakt kun je minder beloning ervaren. Klachten die verband houden met een uitgeput beloningssysteem zijn: ADD en ADHD, vermoeidheid, burn-out, CVS, depressie, stress en stressgevoeligheid, verslavingen en verslavingsgevoeligheid, fibromyalgie en psychoses. Ook zie je bij veel mensen met autisme een overbelast beloningssysteem.

Joy of Life heeft gebruik gemaakt van een bron voor het schrijven van dit blog : Exendo.be

Wil je ondersteuning voor jezelf of jouw kind? Bij Joy of Life kijken we via een neurotransmittertest en BodyTalk wat de onderliggende triggers zijn voor  klachten en stimuleren we je lijf dit in balans te brengen.

Het inspirerende verhaal over Jacob

Jacob Spears was een leerling van Cecilia koester in haar tweede jaar van het lesgeven aan leerlingen met zeer beperkte fysieke en mentale mogelijkheden. Zijn uitdagingen hebben Cece voortdurend gestimuleerd de BrainGym®170 training  te ontwikkelen.

Een deel van Jacobs levensverhaal kunt u hier lezen.

Toen Jacob met zijn ronde gezicht mijn klas binnenkwam, werd hij beschouwd als doof, nagenoeg blind en mentaal laag functionerend. Toen ik hem voor het eerst ontmoette, knorde hij ongelukkig toen ik hem aanraakte. Hij wilde niet gestoord worden en ging liever door met het zuigen op zijn vuist, in zijn eigen wereldje. Hij droeg een luier, hij kon zich alleen verplaatsen als iemand hem in zijn rolstoel duwde, hij kreeg voeding via een maagsonde, was niet in staat een lichtje te volgen dat over zijn visuele middenveld heen bewoog en had nog nooit ervaren hoe het zou zijn om zijn eigen gewicht te dragen op zijn  benen en voeten. Hij was niet in staat zijn armen op te tillen of woorden te gebruiken om zich te uiten, hoewel hij knorde en kreunde wanneer hij stress bij de spijsvertering ervoer.

Hoewel klein voor zijn leeftijd, is hij stevig gebouwd, en in staat om reflexmatig zijn voeten omhoog te schoppen om zich van gas te bevrijden of gewoon om te bewegen. Jacob is één van de meest tevreden, niet-veeleisende kinderen in mijn klas.
Jacob heeft Cerebrale parese, en een dusdanige ontwikkelingsachterstand dat hij vaak als een oud mannetje in zijn rolstoel zit. Zijn onrijpe spijverteringskanaal vereist dat er zes tot acht keer per dag een eenvoudige medische procedure bij hem uitgevoerd moet worden.

Op tien jarige leeftijd rolde Jacob zich op tot een bal en maakte luide knorrende geluiden die me duidelijk de boodschap” Laat me alleen!” gaven. Na verloop van tijd begon hij me te over te halen om over zijn kortgeschoren blonde hoofd te wrijven. De elf jaar oude Jacob staat nu 35 minuten rechtop in de sta-plank, accepteert dat hij op zijn buik wordt gelegd terwijl hij vijf minuten op zijn onderarmen rust, en geniet er zelfs van aangeraakt te worden. Na verloop van tijd begon Jacob te reageren op de Edu-K tracking activiteiten die ik met hem deed om hem te helpen beide ogen tegelijk te gebruiken. Aanvankelijk leek hij zich niet bewust van de nieuwe bril die de oogarts hem gaf, maar na een tijdje merkte ik dat zijn ogen een object konden volgen dat over zijn visuele middenveld bewoog.

Hoewel hij nog steeds als doof beschouwd wordt reageert Jacob nu vaker op stemmen: zijn ogen bewegen in de richting van het geluid. Zijn nieuwe bril stelt hem in staat om meer aandacht te schenken aan andere mensen of voorwerpen die voor hem worden geplaatst.

Jacob geniet nog steeds van tijd om alleen te zijn, dus hier geef ik hem ruimte voor. De warmte van zijn zachte persoonlijkheid blijft me uitnodigen om volledig met hem in het hier en nu aanwezig te zijn.

Toen ik Jacob voor het eerst ontmoette kon ik me alleen maar afvragen: “Oh my goodness, wat ga ik doen met dit kind?  Hij kan niet zien en hij kan niet horen. Hoe kan ik nu weten wat hij wil, nodig heeft of leuk vindt?” Later bleek mijn angst ongegrond, want hij was meestal vrij relaxed. Over het algemeen leek hijtevreden. Toen ik Jacobs moeder vroeg wat haar wensen waren voor haar zoon, zuchtte ze en zei oprecht: “Ik wil alleen dat hij zich comfortabel voelt en blij is.” Deze bescheiden uitdrukking van haar wensen bevrijdde me van enige spanning van de persoonlijke verwachtingen die ik zelf zou hebben met betrekking tot Jacobs groei. Nu kon ik kalm naar dit jongetje kijken om zo te beoordelen wat hij werkelijk in staat was om te doen.

In mijn eerste beoordeling, dacht ik: Nou oké, hij kan niet horen, hij kan niet zien, hij kan niet eten en hij kan mij niet vertellen wat hij leuk vindt, hoe kom ik er dan achter wat hij kan?

Toen ik mezelf dit hoorde vragen, realiseerde ik me dat ik zojuist de negatieve houding had aangenomen die zo veel leraren en therapeuten in Jacob zijn leven aangenomen moeten hebben op dit punt. Ik besloot om diep in mijn eigen creativiteit te graven naar antwoorden. Ik dacht: Ik zie wat hij niet kan maar nu weet ik nog niet wat hij wél kan. Dus ik start met alle Brain Gym knoppen(kinderbenamingen voor enkele acupressuurpunten) en kijk of dit er voor zorgt dat hij zich meer comfortabel in zijn lichaam voelt. Ik begon met het vasthouden van de Aardeknoppen, Ruimteknoppen, Breinknoppen en Balansknoppen bij Jacob.

Zelfs deze simpele activiteiten waren voor hem tactiel te opdringerig: hij maakte ophef, huilde en probeerde zichzelf tot een bal op te rollen. Ik raadpleegde Paul Dennison, die me aanmoedigde om  terug te gaan naar minder tactiele activiteiten. Dit betekende dat ik de ontwikkelingsstadia van een baby of peuter moest nagaan, om vast te stellen in welk van deze stadia een kind als Jacob mogelijk nog functioneerde.

In de ‘stap terug’ gaf ik Jacob veel korte zachte, zintuiglijke ervaringen  met geuren, aanrakingen, licht, massage van zijn handen, muziek instrumenten zoals belletjes, maracas en een tamboerijn en uiteindelijk bewegend speelgoed. Zo lang ik langzaam en zacht te werk ging accepteerde Jacob deze sensorische ervaringen. Zijn gelaatsuitdrukking was nadenkend maar gaf geen blijk van angst. Al snel begon Jacob aangepaste kruisloopbewegingen naast de bovenstaande sensorische stimulaties te accepteren. Deze zintuiglijke stimulatie had blijkbaar ontbroken in Jacobs wereld. Zijn moeder vertelde me dat hij begon te lachen en zijn ogen voor langere tijd open kon houden. Door deze Kruisloop beweging en de sensorische activiteiten liet Jacob zien dat hij nu in staat was aanraking te accepteren.

Zodoende introduceerde ik, na drie maanden van dit soort stimulatie, de DLR (Dennisons Lateraliteits Repatterning). Jacob ontving de Repatterning met enige weerstand…

Op dagen dat het te stimulerend voor hem was deden we alleen de kruisloop. Ik zag al snel dat de  DLR een opvallend effect had op Jacob zijn mogelijkheid om op zijn benen te staan. Voorafgaand aan de DLR had Cindy, de school-fysiotherapeut, mij begeleid in technieken die Jacobs vermogen om gewicht te dragen zouden ondersteunen, en Jacob had drie maanden geoefend door over een bal te leunen: voorover gebogen op zijn knieën zittend. Na slechts drie Repatterning sessies zag ik zo’n respons in Jacobs aandacht en spierspanning dat ik opgewonden aan Cindy vroeg of Jacob nu een poging kon wagen om voorover gebogen over een bal heen te gaan staan. Haar antwoord was ja.

Jacob en Cecilia Koester

Eerst begeleidde ik Jacob door de DLR. Daarop volgde een aantal Verlengingsactiviteiten, om gespannen spieren en pezen te ontspannen. Vervolgens liet de therapeut  mij zien hoe je Jacob goed rechtop kon plaatsen tegen de bal, met zijn gewicht gelijkmatig verdeeld over zijn voeten. Na twee maanden dagelijks deze activiteiten te doen was Jacob in staat om zestien minuten op zijn voeten te;    voorover gebogen over de bal! Deze langzaam-maar-gestage overwinningen vereisten een soms vervelende volharding maar mijn geduld werd meer dan beloond wanneer ik Jacob zijn voormalige grenzen zag overtreffen.  Jacob bleef vorderingen maken, ontving de PACE en Verlengingsactiviteiten en wekelijks een DLR. Zijn lichaam werd sterker: kon vijfendertig minuten in de sta-plank staan en kon zelfs gewicht op zijn voorarmen dragen wanneer hij werd bijgestaan met verbale en kinesthetische aanwijzingen.  Hij toonde zijn vreugde door lachend naar school te komen en hij hield er van om naar buiten te gaan en te schommelen in de rolstoelschommel (een schommel waarin een kind in zijn rolstoel kan blijven terwijl hij geduwd wordt).

Dit leren is verbazingwekkend als men bedenkt wat Jacob deed toen hij voor het eerst in mijn klas kwam: zichzelf tot een bal oprolde, zuigend op zijn gebalde vuist, en huilde wanneer hij zich boos en oncomfortabel voelde. Omdat hij veel tactiele stimulatie niet toejuichte, sliep hij in het eerste jaar door veel dingen heen.  Bovendien hadden oogartsen hem bijna tien jaar lang volledig blind verklaard.  Toen Jacobs moeder echter naar een open dag in mijn klas kwam, vroeg in Jacobs tweede jaar, bracht ze een bos lange rode rozen voor me mee om haar dankbaarheid uit te drukken. Ze was net met Jacob bij de oogarts geweest die had vastgesteld dat Jacob niet langer blind maar bijziend was!  Jacob werd door zijn ernstige astigmatisme nog steeds beschouwd als blind, hoewel zijn visie corrigeerbaar was tot  40/40  wanneer hij zijn nieuwe bril droeg. Hij luisterde aandachtig wanneer iemand tegen hem sprak, en zijn ogen rolden steeds minder vaak naar achteren. Ik ben er trots op te kunnen zeggen dat deze veranderingen kwamen doordat ik de tijd nam om Jacobs onbekende capaciteiten te onderzoeken door rustige specifieke Brain Gym activiteiten en Edu-K visualiteitstraining te doen.

Ik deed de visuele training dagelijks vanaf dat hij net in mijn klas zat, zonder enige verwachting dat hij op een dag zou zien. Ik volgde gewoon mijn instinct en onderzocht.

Nu is mijn intentie voor Jacob, voor Gaby en voor alle andere leerlingen om te zien of hij zijn vermogen zijn ogen samen te richten kan verbeteren als een manier om het visuele systeem en de corresponderende gebieden in de hersenen te trainen.

Na het uitschakelen van alle TL verlichting en het aanzetten van het zwarte licht, hield ik een fluorescerend gekleurd stoffen speeltje ongeveer 25 cm van Jacobs gezicht. In stilte bewoog ik het speeltje van rechts naar links, in verticale richting, in een liggende acht patroon en diagonaal.

Uiteindelijk zorgden de vele weken van volharding er voor dat Jacob delen van zijn brein ‘wakker’ maakte die hij nooit had gebruikt en hij begon de wereld te zien!In het begin reageerde Jacob maar weinig. Eerst had hij zijn ogen bijna altijd gesloten. Weken van dagelijkse stimulatie oefeningen gingen voorbij totdat hij zijn ogen enkele seconden opende. Deze seconden waren als een bijzonder geschenk voor mij en ik daagde mezelf uit om geduldig door te gaan met de activiteiten. Ondersteund door de bemoedigende en informatieve woorden van Cynthia, visus-specialist van de school, begon ik beter te begrijpen waar ik op moest letten tijdens de trainingssessies.

Jacobs moeder Bettina zei dat er nog nooit in zijn leven zoveel aandacht en zorg aan hem geschonken was. Judy, een ervaren lerares, zag Jacob op een dag in het zwembad en was zeer verbaasd. Jacob was een ‘ander jongetje’ geworden. Judy merkte op hoe hij zijn arm om de schouder van de zweminstructeur had geslagen in plaats van zich in elkaar te rollen en ze zag dat hij alert was en lachte terwijl hij aan de instructeur hing.

Gezonden naar de Brain Gym Krant:

Aan wie dit aangaat:

     Hopelijk komt het goed over, want ik heb nooit eerder een brief als deze geschreven. De lerares van mijn zoon, Cece Freeman, is een artikel aan het schrijven voor uw volgende item.  Ik wil u laten weten hoe speciaal zij is. Een gedeelte van het artikel gaat over mijn zoon, Jacob. 

     Mijn zoon is elf en ik moest  leren aanvaarden dat ik hem nooit “Mama” zal horen zeggen, nooit zijn armen om mij heen zou kunnen voelen of hem zou kunnen zien staan Nou, wat denkt u?

Door  Brain Gym, waar Cece een jaar geleden mee startte met Jacob, kan hij nu op zijn eigen benen staan. Het is een wonder. Dank u voor dit bijzondere programma en een geweldige lerares.

Ik wilde u even laten weten hoeveel vreugde ik voelde toen ik dit hem zag doen. Dit had ik nooit verwacht. Wat een geweldig cadeau..

 Dank u,

Bettina (trotse moeder)

P.S. De eerste keer dat ik hem zag staan was op mijn verjaardag. Dit was het grootste cadeau dat ik ooit ontving!

Jacob is nu nieuwsgieriger en houdt een langere periode visueel contact. Zowel zijn auditieve als zijn ruimtelijke perceptie zijn veranderd omdat ik hem vanuit een voorover gebogen positie naar een zittende en andere posities bracht. Hij heeft zeker een meer geaard gevoel in zichzelf, wat duidelijk wordt door de manier waarop hij zijn tenen buigt en strekt, door de mindere mate van buiging van zijn romp en door zijn groter bewustzijn van de beweeglijkheid in zijn benen.

Ik vind een voortdurende vreugde om getuige te mogen zijn van deze kleine wonderen als resultaat van Brain Gym® activiteiten en een liefdevolle, zorgzame omgeving — één waar leren kan plaatsvinden ongeacht het niveau van functioneren. Jacobs jongere broer Jeremy vroeg me onlangs of ik het gedeelte in het brein kon ‘wakker maken’ waardoor hij kon praten, en daarna het gedeelte van het brein waardoor hij zelf kon eten. Jeremy concludeerde: “Dan zou hij een gewone jongen zijn net als ik en konden we samen spelen!” Met mijn ogen vol tranen antwoordde ik: ”Ik zal mijn best doen!”

Passage uit I Am The Child, Cecilia Koester,  MEd, 1999. Dit verhaal kunt u ook terugvinden in Movement Based Learning for Children with all abilities, Cecilia Koester, MEd.

Vertaling: Monique de Groote van Tol, Maria Louise Booisma

Cecilia Koester zal in mei 2018 Nederland en België bezoeken met haar 4 daagse training BrainGym®170 for Special Needs

Informatie over de training in Nederland vindt u op deze pagina van Joy of Life

Informatie voor de training in België vindt u op deze pagina van BrainGym België

EPI genetica, omgevingsfactoren en gezondheid

Wist je dat het overgrote deel van de aandoeningen beïnvloedbaar is of is geweest door omgevingsfactoren? Deskundigen beweren zelfs dat dit voor 99 % van de aandoeningen geldt. De invloeden beslaan vaak vele generaties. De kwikdrankjes die sommige van onze voorouders dronken kunnen nog sporen achterlaten in ons systeem. Het voedingspatroon van de moeder tijdens de zwangerschap is ook één van deze factoren die invloed heeft. Heeft een moeder bijvoorbeeld heel veel “troostvoeding”  gegeten, (zoals suiker, ongezonde vetten, pizza) dan kan dit invloed hebben op de werking van neurotransmitters en ons welbevinden.  Een resistentie van bijvoorbeeld endorfine, een belangrijke stof om ons goed te voelen en te genieten. Ook kan het impact hebben op de opname van dopamine, wat ons een drive geeft en ons helpt te focussen en te concentreren. Bij kinderen met AD(H)D werkt dit stofje niet meer zo goed.

Vele  factoren kunnen van invloed zijn. Twee kinderen met een identiek DNA zoals bij tweelingen, waarvan de ene bijvoorbeeld is opgegroeid in een liefdevolle omgeving en geknuffeld werd, zal zich anders ontwikkelen en gedragen dan degene die deze liefde niet heeft gehad. Het gedrag van ouders en stress van de ouder heeft invloed. Een kind wat de mogelijkheid heeft zich creatief te uitten, te spelen, te ontdekken en te bewegen zal zich anders ontwikkelen dan een kind wat uren per dag vooral televisie kijkt en op zijn computer werkt. Een kind met ontspannen geduldige ouders zal minder last hebben van stress, die potentieel wellicht wel in het kind aanwezig is door allerlei andere factoren.

De inzichten van de EPIgenetica laten ons zien dat omgevingsfactoren waar we gedurende ons leven aan bloot staan een enorme rol spelen in onze geestelijke en lichamelijke gezondheid. Dat dit beïnvloedbaar is geeft ons potentie om te groeien zowel lichamelijk als psychisch.

Het geeft ons de kracht om ons niet neer te leggen bij potentiële aandoeningen die in de familie zitten. Ze worden pas getriggerd als er voldoende factoren aanwezig zijn. Het is  een uitdaging je lijf weer zo optimaal mogelijk gezond te krijgen. De eerste stap is het bewustworden van factoren die jij kunt beïnvloeden.

In dit filmpje iets meer over EPIgenetica, de beïnvloedbaarheid van ons DNA.

 

 

Review Babette

In maart 2017 kwam ik de 1e keer bij Joy of life. Ik had een slijmbeurs ontsteking in mijn schouder. Met een aantal bewegingen en behandelen van drukpunten werd deze met veel succes verholpen, ik liep er al maanden mee. Dit bracht me ertoe verder te gaan met bodytalk.
Ik kampte met overgewicht, alcohol, rook en suiker verslavingen
Verder was ik angstig en oververmoeid.
Na ong 9 sessies ben ik bijna 10kg afgevallen, geen suikers en  bijna geen alcohol meer voor mij. De behoefte is gewoon verdwenen. Sinds 1 mnd gestopt met anti depressiva, deze vervangen met waardevolle voedingssupplementen, de angstaanvallen zijn weg.
Ik merk dat ik veel minder vanuit een vecht-vlucht modus reageer.
Ik zit weer lekker in mijn vel.
Maria Louise wist het zelfhelend vermogen van mijn lichaam te activeren. Prachtig❤
Ik heb heel veel energie en ben weer gaan studeren.
Ik wil verder benoemen dat ik jaren met deze klachten heb rond gelopen.
Veel in het reguliere circuit behandeld met weinig succes.
Maria leerde mij de kracht weer in mijzelf te vinden.

Onrust in je lijf? Of een verzwakt immuunsysteem? Toxines kunnen een trigger zijn

Calorieën tellen, daar heb ik nog nooit aan gedaan. Zo natuurlijk mogelijk eten, dat is mijn motto. Dat is niet altijd eenvoudig omdat er ook  “voedingstriggers” zijn die het immuunsysteem kunnen uitdagen. En dit kunnen ook producten zijn die rechtstreeks uit de natuur afkomstig zijn… Dus ik ga voor dit motto met een kritische blik op “voedingstriggers” waarvan ik verderop in het artikel enkelen zal noemen. 

Soms is er een behoorlijke transformatie van je voedingspatroon nodig om jouw lijf te geven wat het echt nodig heeft om goed tot optimaal te laten functioneren. Dat is zeker niet altijd makkelijk. Het is een hele uitdaging in de supermarkt te vinden wat echt goed is voor je lijf. Wat ogenschijnlijk gezond lijkt zit soms boordevol met allerlei ingrediënten waar je lijf niet altijd blij mee is. En de verleidingen zijn er volop… toch maar effe voor die “cup a soup” te gaan of voor die kant en klare saus die zo ontzettend lekker is, en die chocolade koekjes, een heel pak voor maar 1 euro!

Gezond eten kan absoluut lekker zijn, en dat mogen we onszelf ook niet ontzeggen. De vraag is alleen of het lekkere en vaak “snelle” eten wat er bij velen van ons ingeslepen is, echt voeding is. Dus voeding wat ons lichaam ook echt goed kan gebruiken. Het ideale is natuurlijk een combi, lekker eten wat tegelijk goed bruikbaar is voor ons lijf en onze hersenen. Op deze manier kan voeding ons zenuwstelsel ondersteunen en tegelijkertijd gezonde energie/brandstof verschaffen voor belangrijke lichaamsprocessen en het gezond houden van ons immuunsysteem.

In de tips hieronder enkele producten nader bekeken. Zij kunnen een rol spelen in de klachten die we ondervinden. Er is aangetoond dat de meeste mensen met ADHD en autisme een hoge gevoeligheid hebben voor voedingsmiddelen als zuivel, tarwe, suiker, soja en E 621 (mononatrium glutamaat oftewel smaakversterker, gistextract). Ook bij depressieve klachten komt dit vaak voor. Ook als je geen ADHD, autisme of depressie ervaart en je blijft wel kwakkelen met je gezondheid. Dan bestaat er een behoorlijke kans dat  één of meerdere van deze producten hier en rol in speelt.

Voeding kan absoluut een medicijn zijn, echter alleen wanneer zijn als we hierin de juiste keuzes maken voor ons lichaam. Aan de andere kant kan voeding ons systeem behoorlijk op z’n kop zetten als we hierin ons lichaam niet geven wat het nodig heeft.

Enkele tips voor jou en je kind! 

Tip 1:  Groenten en fruit. Onze “goede bacteriën” (de bacteriën die ons immuunsysteem ondersteunen) worden vooral gevoed door een variëteit in groenten en fruit. Het liefst biologisch. Is het niet biologisch, dan zeker de schil er af. Groenten en fruit mag zeker een groot gedeelte van je voeding uitmaken om je lichaam en geest in goede conditie te houden.

Tip 2: Eet zo puur mogelijk. Additieven(extra toevoegingen zoals smaakversterkers, zoet- en kleurstoffen) en toxines(gifstoffen) kunnen de triggers zijn voor veel problemen in ons lijf en onrust in het hoofd. Ook kost het je lichaam een boel energie om dit allemaal af te moeten breken. Dat is één van de redenen dat het vaak nog ergens opgeslagen zit in je lichaam. Kiemen, zoals alfalfa- en broccoli kiemen en biologische fruit (het liefst vers van de boom geplukt) zijn rijk aan “goede bacteriën” om je immuunsysteem te ondersteunen.

Tip 3: Detox je lijf en brein. Dit betekent zorgen dat je je gifstoffen kwijtraakt. Dit kun je ook op een vriendelijke niet te extreme manier doen. Je kunt al starten met enkele triggers weglaten, waar ik straks nader op in ga. En daarna kun je het stap voor stap uitbouwen. Toxines die in één keer in grote hoeveelheden vrijkomen, kunnen een behoorlijke wissel op ons trekken en hier kunnen we ons erg ziek van voelen en weer tot andere klachten leiden.

Vaak zitten toxines in ons hele systeem omdat we er van jongs af aan mee in aanraking komen. Meestal al in de baarmoeder door wat je moeder binnenkreeg of al in haar lijf had. Wat je zelf kunt doen is zo puur mogelijk eten en goed zuiver water drinken. Beperk je koffie, dit is ook een trigger voor je bijnieren, dus een stress trigger. Het geeft je een boost maar uiteindelijk kost het je ook energie, en dan nemen we vaak nog maar een bakkie… Hoe verslavend is die adrenaline rush…  Wil je minder of stoppen met koffie, of wordt je niet meer wakker zonder, probeer groene thee eens als alternatief.

Door met een aantal producten te stoppen ondersteun je het ontgiftigingsproces en eveneens je immuunsysteem. Lees verder…

Tip 4, wees kritisch op voedingstriggers.. je bent hier mogelijk extra gevoelig voor

Enkele voedingstriggers voor je immuunsysteem en onrust in je lijf…

Tarwe. Helaas is tarwe door de jaren heen erg verarmd en veranderd van samenstelling vergeleken met vroeger. Veel mensen ontwikkelen een intolerantie voor dit graan. Moderne tarwe is eigenlijk helemaal geen tarwe maar een ‘perfect chronisch gif’ volgens Dr. William Davis, cardioloog, schrijver en toonaangevend expert op het gebied van tarwe. Davis geeft aan dat het allerlei nieuwe eigenschappen heeft, zoals een nieuw eiwit, gliadine, dat er in zit. Het gaat om een opiaat waar vooral mensen die hier gevoelig voor zijn heftig op kunnen reageren. Het kan zich verbinden met opiaat-receptoren in je hersenen. Bij veel mensen wordt hierdoor de eetlust extra gestimuleerd. Tarwe kan op deze manier mede bijdragen aan obesitas. Eveneens kunnen gluten en de toxines onrust in je lijf veroorzaken, als je hier  gevoelig voor bent… Kies dan liever  boekweitmeel, quinoameel en kastanjemeel. Neem eventueel biologisch teffmeel indien je niet gevoelig bent voor gluten. Ook boekweitvlokken of quinoavlokken kun je verwerken in je ontbijt. 

Zuivel: Zuivel kan zeker een trigger zijn en is absoluut niet essentieel voor de levering van mineralen zoals calcium. Koeien halen hun calcium uit het gras wat ze eten niet uit de melk die ze drinken…  Melkproducten onttrekken belangrijke mineralen uit onze botten. We krijgen voldoende calcium (en magnesium) binnen door het eten van voldoende groenten, noten en zaden.

De moedermelk die we dronken als kind heeft ook een heel andere samenstelling dan het melk van een koe. Hier zitten de ingrediënten in die goed voor ons zijn. Wist je dat kinderen in hun eerste levensjaar koemelk geven kan leiden tot vele klachten ? Lactose intolerantie kan leiden tot diverse complicaties. Het kan o.a lijden tot  gezondheidscomplicaties zoals allergieën, eczeem en astma. Ook kan het impact hebben op de groei, neurologische problemen, bleekheid en lusteloosheid.

Zuivel heeft eveneens effect op de stapeling van toxines in het lichaam, dit geeft eveneens stress aan de alvleesklier (bij diabetici extra trigger!!). De kans op insuline resistentie kan verhoogd worden. Hier zijn diverse studies naar gedaan. Bij gevoeligheid voor zuivel kan het ook opname problemen geven van andere nutriënten omdat het spijsverteringsstelsel te “oververhit” is. (onstekingsreactie). Door het gebruik van zuivel is er eveneens een grotere reactie op pollen voor veel mensen. Zuivel veroorzaakt slijmvorming in het lichaam. En trekt dus een wissel op ons immuunsysteem. Als je niet helemaal wilt stoppen met zuivel neem dan liefst biologische geitenzuivel.

Vis, indien vervuild..

Helaas is veel van onze vis vervuild met zware metalen. Tonijn uit blik is dubbel toxisch door het  blik en de toxines in tonijn. Neem je vis zo veel mogelijk biologisch. Kies voor zalm, schelvis of heilbot.

Een alternatief voor vis is er ook, nieuwe wetenschap vertelt ons over een plantaardig alternatief waarin je ook de Omega-3  in de vorm van EPA en DHA terugvindt. Eigenlijk is deze nog beter.. De vis maakt de Omega-3 namelijk niet zelf, dit consumeert hij door plankton algen te eten. Veel mensen kiezen er al voor om deze algen rechtstreeks te consumeren. Ook proteïne/eiwitten kun je hier uit halen.

Suiker. Er zijn gezondheidsstromingen die aangeven suiker volledig te laten staan, ook als het in fruit zit. Hier sta ik niet volledig achter. We mogen niet onderkennen dat je lichaam ook naar natuurlijke suikers vraagt en het brein deze zeker nodig heeft. Sterker nog, ze zijn essentieel. Geraffineerde suikers zijn echter belastend en toxisch voor ons systeem zijn. Daarbij werkt het ontstekingsbevorderend en geeft voeding aan kanker, bacteriën en virussen. Bovendien kan het zorgen  voor flinke schommelingen in de bloedsuiker spiegel. Kortom, het veroorzaakt een boel onrust.

In plaats van naar geraffineerde suikers, snoep en koekjes te grijpen is het beter jezelf wat alternatieven toe te staan die je lichaam ook daadwerkelijk kan gebruiken.

Alternatief: Gebruik dadels en vijgen, rauwe honing en  fruit als bananen.

Onthoudt dat door geraffineerde suiker onrust ontstaat. Let wel even op dat er geen additieven zoals sulfiet toegevoegd zijn! Zoals met alles, eet niet te overdadig dadels, vijgen en honing. Om schommelingen in de bloedsuikerspiegel te neutraliseren kun je suiker ook combineren met kokos.

Verminder dierlijke producten en vetten, vooral varkensvlees.

Vooral varkensvlees kan lijden tot ontstekingsreacties en dus onrust in ons lichaam. Bovendien kunnen de toxische stoffen en extra groeihormonen in vlees nare bijwerkingen met zich meebrengen. Als je vlees eet, probeer dan varkensvlees zeker te laten staan en kies voor puur biologisch vlees. Proteïne heeft je lichaam zeker nodig. Om de nadelen van dierlijke vetten te omzeilen en je lichaam wel van de nodige extra proteïne te voorzien kun je henneppoeder gebruiken. Je kunt het door je smoothie doen, door je pap, door humus, etc.

Een transformatie in de eetpatroon, is vaak een transformatie voor je lijf en geest.

Via BodyTalk en kinesiologie kan jouw lijf vertellen welke voeding jou energie geeft en welke juist energie onttrekt aan je lichaam. We stimuleren je lichaam toxines kwijt te raken die zorgen voor onrust en stress en vaak ook voor veel lichamelijke klachten. Ook onderzoeken we overige factoren die een rol spelen in jouw immuunsysteem en zenuwstelsel en helpen we je lijf dit in balans te brengen.

Maria Louise Booisma, is natuurgeneeskundig therapeut, geeft ondersteuning voor gezondheid, brein-en bewegingsontwikkeling.